Angkor to starożytne miasto położone na północ od jeziora Tonle Sap, w odległości kilku kilometrów od Siem Reap. W XII wieku była to wspaniała stolica potężnego imperium khmerów. Do czasów rewolucji przemysłowej było to największe i najbardziej rozwinięte miasto świata. Zajmowało obszar 400 km² i było zamieszkane przez milion mieszkańców. Do dnia dzisiejszego przetrwało wiele wspaniałych zabytków i świątyń rozsianych na terenie dawnego megamiasta.  

Angkor Wat

  Angkor Wat to niewątpliwie najwspanialszy pomnik khmerskiej cywilizacji. Architektoniczne arcydzieło, a przede wszystkim wspaniała świątynia, która po upływie blisko tysiąca lat pozostaje największą sakralną budowlą świata. W języku khmerskim słowo "angkor" oznacza miasto, a "wat" świątynię. Dla ówczesnych mieszkańców królestwa, Angkor Wat był religijnym centrum świata, odzwierciedleniem nieba na ziemi. 

Świątynia Angkor Wat zbudowana została ku czci hinduskiego boga Wisznu w latach 1113-1150 przez Surjawarmana II-go. Czas budowy świątyni szacuje się na 32 do 35 lat. Biorąc pod uwagę, iż europejskie katedry (znacznie zresztą mniejsze) budowano około 200-300 lat, jest to wręcz niewiarygodny wynik. Wielkość całego kompleksu robi niesamowite wrażenie. Całkowita powierzchnia razem z murami zewnętrznymi i fosą to prawie 200 hektarów. Sama świątynia stoi na “tarasie” o wymiarach 332 x 258m, co daje niecałe 9 ha. Najwyższa z wież mierzy 65 metrów. Jeden z największych skarbów Angkor Wat to kamienny "arras" ciągnący się na długości ponad 600 metrów. Widnieje na nim prawie 20 tysięcy postaci przedstawiających codzienne życie dworu oraz realistyczne sceny z indyjskich eposów; Ramajany i Mahabharaty. Reliefy te w latach świetności pokryte były czystym złotem, można sobie wyobrazić jak lśniły w promieniach wschodzącego słońca.

Bayon

  Świątynia Bayon została wybudowana w XII w. przez króla Dżajawarmana VII-go. Umiejscowiona w samym centrum miasta Angkor Thom była głównym sanktuarium wyznawców buddyzmu Mahajana. W owym czasie uznawana za najważniejszą świątynię w całym imperium. Cechą charakterystyczną tej świątyni jest 37 wież (oryginalnie było 49), na których widnieje 216 ogromnych, kamiennych twarzy. Tajemniczy wizerunek prawdopodobnie przedstawia króla Dżajawarmana VII-go, będącego wcieleniem Buddy Awalokiteśwary. Wzgórze świątynne zbudowane z coraz wyżej położonych tarasów oraz charakterystycznych wież, otoczone jest galeriami. Galeria zewnętrzna ma wymiary 156m x 141m i zawiera wspaniałe reliefy przedstawiające wydarzenia z khmerskiej historii, a także sceny z codziennego życia mieszkańców imperium. Wewnętrzna galeria ma wymiary 80m x 70m i przedstawia sceny z hinduskiej mitologii, tak bardzo zakorzenionej w khmerskiej kulturze. 

Ta Prohm

  Świątynia Ta Prohm wybudowana została pod koniec XII w. przez króla Dżajawarmana VII-go. Jednak w XIII wieku jego następca Indrawarman II rozbudował nieco obiekt nadając mu dzisiejsze rozmiary. Pierwotnie świątynia nosiła nazwę Rajavihara, co oznacza "królewski klasztor". Od początku właśnie takie było jej przeznaczenie. Sanktuarium miało spełniać rolę nie tylko świątyni buddyzmu mahajana, ale także klasztoru i uniwersytetu. Jak wynika z inskrypcji znalezionych na terenie świątyni, w dawnych czasach przebywało tam 18 arcykapłanów, 2740 kapłanów, ponad 2000 asystentów oraz 61 apsar (niebiańskich tancerek). W zamkniętym skarbcu  przechowywano 5 ton srebra, 35 diamentów, 45 tysięcy pereł oraz 4500 drogocennych kamieni. Owe inskrypcje są dowodem na to, że świątynia była dobrze prosperującym i bardzo rozwiniętym centrum religijno-edukacyjnym. 

W odróżnieniu od innych kamiennych budowli kompleksu Angkor, w Ta Prohm prace renowacyjne zostały ograniczone do minimum. Dzięki temu możemy podziwiać starożytne ruiny w stanie zbliżonym do tego, w jakim zostały odnalezione. Oplatające i wdzierające się do wnętrza budowli korzenie ogromnych drzew robią niesamowite wrażenie. Sceneria jest tak urzekająca, że liczni filmowcy wykorzystali Ta Prohm jako plan zdjęciowy swoich filmów. Prawdopodobnie najsłynniejszy z nich to nakręcony w 2001r. Tomb Raider z Angeliną Jolie w roli głównej. Wszystko to sprawia, że świątynia Ta Prohm jest jedną z najbardziej znanych i najchętniej odwiedzanych w całym kompleksie Angkor. 

Preah Khan

  Kompleks świątynny Preah Khan powstał w drugiej połowie XII wieku i był jednym z największych projektów budowlanych króla Dżajawarmana VII-go. Jego Powierzchnia to aż 56 hektarów. Fosa otaczająca obiekt ma wymiary 800x700m. Do sanktuarium można było dostać się z czterech stron świata, przechodząc przez wspaniałe bramy. Świątynia Preah Khan wybudowana została według bardzo podobnego planu do świątyni Ta Prohm. Podobieństwa tych budowli nie kończą się jednak na planie czy też samej architekturze. Przede wszystkim łączy je funkcja jaką pełniły te świątynie w khmerskim imperium. Podobnie jak Ta Prohm również Preah Khan był czymś w rodzaju buddyjskiego uniwersytetu, gdzie tysiące studentów mieszkało i odbierało nauki od mnichów i nauczycieli. 

Banteay Srei

  Świątynia Banteay Srei położona jest u podnóży gór Kulen, około 30km na północ od miasta Siem Reap. Wybudowana została w drugiej połowie X-go wieku, podczas panowania króla Radżendrawarmana. Świątynia ta nie była jednak królewską budowlą. Jej powstanie zawdzięczamy braminowi o imieniu Yajñavarāha oraz jego młodszemu bratu. Szlachetnie urodzeni fundatorzy byli bogatymi właścicielami ziemskimi. Yajñavarāha pełnił także funkcję doradcy króla Radżendrawarmana oraz jego następcy Dżajawarmana V-go. Z inskrypcji znalezionej w świątyni dowiadujemy się również, że “...Yajñavarāha, wnuk króla Harszawarmana I-go to uczony i filantrop, który pomaga tym którzy cierpią z powodu choroby, niesprawiedliwości i ubóstwa”. Świątynia Banteay Srei została wybudowana według planu bardzo typowego dla khmerskiej architektury. Tym co odróżnia świątynię od innych khmerskich budowli są jej niewielkie rozmiary. Zewnętrzny mur okalający teren świątynny ma zaledwie 95x110m. W środku znajduje się: fosa, dwa laterytowe ogrodzenia, sześć galerii oraz wewnętrzny plac o wymiarach 24x24m na którym stłoczone są dwie “biblioteki”, mandapa oraz centralne sanktuarium w postaci trzech wież. Obok wielu imponujących rozmiarami świątyń, Banteay Srei sprawia wrażenie jakby miniaturki. Poświęcona w 967 roku świątynia nazwana została Tribhuvanamahesvara, co oznacza Wielki Bóg Potrójnego Świata. Współczesną nazwę świątyni “Banteay Srei” tłumaczyć można natomiast jako “Cytadela Kobiety”, ale także “Cytadela Piękna”. Nazwa ta odnosi się do delikatności i “lekkości” zdobień pokrywających ściany budowli, oraz do jej niewielkich rozmiarów, które w żadnym razie nie ujmują a wręcz dodają jej uroku. Największym skarbem świątyni Banteay Srei są niezrównane reliefy. Przedstawiają one postacie z hinduskiej mitologii oraz sceny z eposów Ramajana i Mahabharata. Płaskorzeźby, choć nie do końca można je tak nazywać, wydają się trójwymiarowe i pokrywają niemal każdy centymetr kwadratowy wszystkich ścian świątyni. Niezwykła ilość detali i jakość zdobień sprawiają wrażenie jakby zostały wykonane w drewnie a nie w twardym piaskowcu. Na szczęście właśnie ten różowy kamień sprawił, że mimo wilgotnego klimatu strefy zwrotnikowej, reliefy zachowały się do dnia dzisiejszego w tak dobrej kondycji i dziś, ponad tysiąc lat od ich powstania możemy podziwiać niezwykły kunszt khmerskich artystów. 

   Wyżej wymienione świątynie to tylko najbardziej znane i najczęściej odwiedzane przez turystów zabytki. Kto chce dokładniej poznać Angkor i ma trochę więcej czasu to z pewnością nie będzie się nudził. Wartych zobaczenia świątyń jest tyle, że nawet tydzień może okazać się zbyt krótki. 

Oto kilka z nich:

Angkor Thom,  Taras Słoni,  Taras Trędowatego Króla,  Baphuon,  Phimeanakas,  Phnom Bakheng, Thommanon, Chao Say Tevoda,  Ta Keo,  Pre Rup,  Prasat Kravan,  Banteay Kdei,  Banteay Samre,  Ta Nei,  Preah Ko, Bakong, Kbal Spean,  Ta Som,  Neak Pean,  Baksei Chamkrong. 

Zobacz też
image1.png
image1.png

Strona MojaAzja.pl wykorzystuje pliki cookie w celu prawidłowego jej działania oraz korzystania z narzędzi analitycznych. Możesz zmienić ustawienia dotyczące wykorzystywania cookies w ustawieniach Twojej przeglądarki.

© 2020 Maciej Rutkowski              |              m.rutkowski@hortnas.pl